Chitosan vermindert de opname van microplastics uit voeding, schreven we een paar dagen geleden. Dat klonk goed, maar het bewees nog niet dat chitosan ervoor kan zorgen dat er ook echt minder microplastics in je lichaam aanwezig zijn. Vandaag lazen we een kleine humane studie die dat bewijs wel levert. Min of meer.

Weer over microplastics
Hoe meer we over microplastics lezen, hoe onbestemder we ons over die dingen voelen. Toen we bij het schrijven van ons vorige webbericht meer informatie over micro- en nanoplastics verzamelden, waren we al onaangenaam verrast nadat we ontdekten hoeveel plasticdeeltjes in gewone levensmiddelen zaten. Maar toen we verder gingen zoeken, ontdekten we dat die waarden nog betrekkelijk bescheiden waren.

Ja, micro- en nanoplastics komen vrij uit kunststof verpakkingen. Tijdens de productie, distributie en transport van een PET-fles met frisdrank komen die deeltjes door mechanische stress vrij. Koop je die fles en leg je hem een paar dagen in de zon in een bloedhete auto, dan worden dat er meer. Maar ook dat is niet de voornaamste bron van micro- en nanoplastics.

Als je voedsel in plastics verhit, komen plasticdeeltjes in megahoeveelheden vrij. En dat is waar veruit de meeste micro- en nanoplastics die we dagelijks binnenkrijgen vandaan komen. Dan moet je denken aan voedsel dat in een kunststof verpakking wordt opgewarmd in een magnetron [Environ Sci Technol. 2023 Jul 4;57(26):9782-92.] of water dat je kookt in een kunststof waterkoker. [npj Emerging Contaminants. 2025;1:16.].

De allerhoogste waarden die we vonden in de literatuur hadden betrekking op thee, gemaakt met theezakjes van kunststof. [Food Chem. 2025;466:142111.]

Als je niet gerust bent op micro- en nanoplastics, dan ken je nu de drie belangrijkste strategieën om je blootstelling te verminderen. Andere maatregelen, zoals het vermijden van koffie en thee drinken uit plastic bekertjes [Environ Sci Technol. 2024 May 21;58(20):9013-4.] [Foods. 2024 May 17;13(10):1564.], zetten betrekkelijk weinig zoden aan de dijk.

En wat je natuurlijk ook nog kunt doen, is supplementeren met chitosan. Structuurformule hieronder.

Studie
Dezelfde Italiaanse onderzoekers waarover we de vorige keer schreven, publiceerden in mei 2026 een kleine humane studie waaraan 21 proefpersonen meewerkten. De Italianen verdeelden de proefpersonen over een placebogroep en een experimentele groep.

Gedurende de twee weken die de studie duurde, slikten de proefpersonen in de placebogroep elke avond twee capsules zonder actieve stoffen in. De proefpersonen in de experimentele groep namen twee capsules met elk 400 milligram chitosan. Ze gebruikten dus 800 milligram chitosan per dag.

Vlak voor en vlak na de suppletieperiode bepaalden de onderzoekers de concentratie microplastics in het bloed van de proefpersonen.

Resultaten
De onderzoekers gebruikten een methode die deeltjes meet die 700 nanometer of groter zijn. De totale massa van de gemeten microplastics nam in de experimentele groep tijdens de suppletieperiode af met 26.3 procent.

Bij de controlegroep zagen de onderzoekers geen significante verschuivingen.

Klik op de tabel hieronder voor een grotere versie.

Werkt misschien ook
Als suppletie met chitosan inderdaad de concentratie micro- en nanoplastics in het lichaam vermindert, zijn er misschien nog meer natuurlijke stoffen die dat voor elkaar kunnen krijgen.

De meest voor de hand liggende kandidaat is alginaat. Net als chitosan vormt alginaat in de maag een gel. Die zou hydrofobe kunststofdeeltjes wel eens kunnen binden. Op een gedeelde tweede plaats van de kandidatenlijst komen pectine en psyllium. Ook die vormen gels waarvan we vermoeden dat ze microplastics kunnen wegvangen.